صحبت حکام ظلمت شب یلداست

(بدون عنوان)

آیدین — Sun, 05 Sep 2004 00:01:00 GMT

اینجاغم سر آمد

وقتی فراموشی دیر فرا میرسد به پیشوازش میروند...

خواجه ، اینجا را با هم شروع کردیم و با همم تمامش میکنیم.

بر سر آنــــم کـــه گر زدســت بر آیـد دست به کاری زنم که غم سر آید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد دیــو چـو بیرون رود فرشــته در آیـد

صحـبت حـکام ظلـمت شب یلداست نور زخورشـید جـوی بـو کـه بـر آیــد

......بر در ارباب بی مروت دنیا......... چند نشینی که خواجه کی به درآیـد

...صالح و طالح متاع خویش نمودند تـا کــــه قبول افتـد و که در نــظر آیـد

صـبـر و ظـفـر هر دو دوستان قدیمند بر اثر صـــــــــبـــــــــر نوبت ظفر آیــــد

بــلبـــل عاشـق تو عمر خواه که آخر باغ شـود سـبز و شاخ گـل ببر آیـــــد

غفلت آیدین در این سراچه عجب نیست

هر که به میخانه رفت بیخبر آمد

شب یلدا شط نا آرامی بود ، رویاها که در آغاز مبهم و آشفته بود ، از خفته ای سراغ خفته ای دیگر میرفت و نزد هر یک اندکی پا سست میکرد و از خاطرات تازه ، رازهای تازه ، هوس های تازه بار میگرفت...

شب یلدایم تنها جایی بود که بدان دلبستگی داشتم ، بهترین و قشنگترین جایی که داشته ام ولی...

این ولی را در این چند روز به هزار زبان نوشته ام و خواجه به هزار نیرنگ برش داشته ، حق هم با اوست ، راستی آن است که انسان در هر یک از اندیشه های خود رک و راست باشد ، هیچ کس را در باره آنچه بدان ایمان دارد فریب ندهد خاصه خودش را که تنها اندیشه ماست که آزاد است . تن ما به زنجیر کشیده شده است ، ما درون یک اجتماع از هر سو احاطه شده ایم ، نظمی را تحمل میکنیم بی آنکه خودمان نابود شویم ، نمیتوانیم نابودش کنیم ....

این همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

و من عاجزم به هر روی که متصور شوی از گفتن این ولی...که بر این بوده و هستم که هر چیز که برایم فقط یک بار زنده باشد دیگر برایش مرگی متصور نیست و در دنیایی که آغازش را درک نکرده ام چگونی پایانی برای یک سرفصل اش رسم کنم؟

من فقط و فقط میتوانم سرفصلی را ، چه خوب چه بد ، ببندم و در این بستن نکته ها هست ، اگر خوب ببندمش با یادش همیشه زندگی خواهم کرد و من به این احتیاج دارم ، این چیزی است که روح ِ زنده ام از من طلب میکند ، گفتن ولی ها ...را میسپارم به کسانی که به گفتنش نیاز دارند! که به هر روی تفاوت بسیار است و ما نیز برای خود مردمانی هستیم ...

و در آخر بسیار بسیار ممنونم و سپاسگزار از همه کسانی که در این مدت شب یلدایم را این چنین نورانی ساختند که بی حضورشان بی هیچ روی امکان پذیر نبود و من باز میگویم ناتوانم از تشکر ...ســـــــــپاسپگزارم برای همه چیز...

---------------------------

دوستیها و دلبستگیها همه فریب خوردگی است ، شاید... مقدرمان اين بود که تجربه اش کنيم تا الان به اين جا برسيم که رسيده م ولی باز با این همه فریب خوردن بهتر است! من هم فریب خوردم و باز از سرخواهم گرفت ، به نوائی دیگر با امیدی دیگر و با دوستانی دیگر ، شما چه طور؟

ساقی نبوده باده برافروز جام ما

مطرب بگو که کام جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم

ای بیخبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نـمیرد آنکه دلـش زنـده شـد به عشـق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

مستی به چشم شاهد دلبند کا خوشست

زان رو سپرده اند به مستی زمام ما

زان رو سپرده اند به مستی زما ما

(بدون عنوان)

آیدین — Thu, 02 Sep 2004 20:46:00 GMT

(بدون عنوان)

آیدین — Mon, 23 Aug 2004 15:01:00 GMT

دروغ تو

همچون ليموي شيرين

طعم خوشي داشت

تورا دوست دارمت

گلوي مرا تلخ كرد

انسان با آن که خیلی به عقل و هوش و ذکاوت و دانشش می نازد و خودش را تافته جدا بافته ای می داند ، مع ذالک در طول تاریخ نسل در نسل گول خورده است . امکان ندارد شما هیچ پرنده و جونده و چرنده ای را پیدا کنید که به اندازه انسان گول خورده باشد! میدانید حیوانات برای چه به اندازه انسان گول نخورده اند؟! علتش این است که مردم به جای این که خودشان فشاری به کله شان بیاورند و حق و ناحق را از هم تمیز بدهند ، همیشه نگاهشان به دهان این و آن بوده ، این آقایان و این و آن هم ، که معمولا آدمهای رند و مردم فریبی بوده اند ، مردم را فریب داده و خرخودشان را ازپل رد گذرانده اند و آن فریب خوردگان را در آنطرف پل به امان خدا رها کرده اند!

(بدون عنوان)

آیدین — Thu, 19 Aug 2004 02:17:00 GMT

رو گر همچو من افتاده ای این دام شوی

ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و عالم سوزیم

با ما منشین اگر نه ، بدنام شوی

سعی میکردم پیش خودم حس کنم که دارم خداحافظی میکنم ، منظورم این است که بعضی وقتها شده که از مدرسه یا جای دیگر رفته ام و حتی خودم هم ندانسته ام که دارم میروم . این طوری خوشم نمی آید ، برایم فرقی نمیکند که خداحافظی غمناک باشد یا سخت ، ولی دلم میخواهد وقتی از جایی می روم خودم بدانم که دارم میروم ، اگر آدم خودش نداند حالــــــش بدتر میشود.

این اوج دیالوگ هولدن کالفیلد بود ، یادمه برات گفتم ، اممم فک کنم اون شب بود که بدجوری مست کرده بودیم و داشتیم میرفتیم فیلم مارمولک رو ببینیم و با همه عجله ای که داشتیم تو کروپ سین بستنی ! سفارش داده بودی ، فک کنم تو همون هیری ویری بود که داشتیم در مورد سالینجر حرف میزدیم ( اگه اشتباه نکنم) ....

اول یا دوم دبیرستان بودم ، آره فک کنم 8 سال پیشی بود ، که هفتنامه مهر چاپ میشد و یه ستون داشت به اسم :; دلتنگیهای نقاش خیابان چهل و هشتم ; و یه نفر به اسم علیرضا؟ علوی می نوشتش ، شاید باورت نشه اگه بگم من عاشق نوشته هاش بودم و همه هفته ثانیه شماری میکردم تا پنج شنبه بشه ...از همه چی و از همه دری مینوشت و تمش شبیه بود به بعضی از پستهای پایتون که دوست داشتم ، اوائل بصورت روزشمار هفته مینوشت و اواخر یه تیکه شروع میکرد به حرف زدن ، محشر بود ، از همون موقع بود که دلم میخاست ناطوردشت و دلتنگیهای نقاش...رو بخونم ، ( الان از خودم میپرسم که چرا همین شیش هفت ماه پیش خوندمشون؟!؟) ،کلا هفته نامه مهر خیلی معرکه بود ، به غیر از علوی که صفحه دلتنگیها رو مینوشت ، ابولفضل زرویی یه صفحه داشت به اسم حکایتهای جابلبقا ، محمدرضا جعفریان صفحه خاطرات افغانستان و پنجشیر رو مینوشت و چقد عالی مینوشت ، و شهرام شکیبا ستون شعر و گه گاهی ابراهیم نبوی و... و خلاصه غیر صفحه اول که خود زم مینوشت و همیشه تعریف از خامنه ای بود بقیه اش حرف نداشت ، همیشه دو شماره میخریدم ، یه شماره تموم هفته باهام بود و شماره دیگه رو آرشیو میکردم ، سه شماره رو نداشتم ، براش یه نامه بلند بالا نوشتم و یه ماهی بعد برام اون سه شماره رو فرستاد و با یه خط کج و کلفت روش نوشته بود ((...برای رفیق ِ دلتنگیها ...)) ...فقط همین و من انگار دنیا رو بهم داده بودن ، یه روز که از مدرسه برگشتم دیدم همه رو دادن به خالم که اساسی کشی داشتن و انم همه رو پیچیده دور بشقاپهای چینی...، نتونستم جلوی بغضم رو بگیرم ...چند روز بعد از اون ماجرا مهر توقیف شد ، بعدها بازم چاپ شد و حتی همین اواخر بود که بازم جلوی پیشخون دیدمش ولی دیگه هیچ وقت نخریدمش ....میخاستم بــــــــــاور کــــــنـــــــــم که باهاش خداحافظی کردم...

امیر ، اینجا من اغلب اوقات احساس خفگی میکنم ، خـــــــفگی ، میحط خونه ما زیادی الکی جدیه و هیچ جوری نمیشه تو کله بابام فرو کرد که فقط خودش نیست که درست فکر میکنه! باور کن من فقط و فقط وقتهایی احساس میکنم که دیگه نمیتونم که به این موضوع فکر میکنم که اگه کامپیوتر نمیخوندم چــی میشد...

زیاد در موردش حرف زدیم و میدونی ، هیچ وقت نتونستم باور کنم که میتونم آدمها رو دوست داشته باشم ! همه دخترهایی که دیدم از قیافشون هم دلتنگ کننده تر بودن و پسرها خیلی خیلی خیلی بدتر ، جدا تمام لحظاتی رو که باهاشون بودم در ناخودآگاهم به این فکر میکردم که کی تموم میشن این ثانیه هااااا!

من دوک مح3ن رو یه جور دیگه دوست داشتم ولی تو رو نه ، تو رو مثل بقیه آدمها

دوست داشتم ، ( غیر یکی دو بار ) تو چشات اون صداقت ِ دوستی(هیچکس هم نداره ) رو ندیدم و بعدشم سر چیزهای خیلی کوچیک میپیچونی و فک میکنی که خیلی زرنگی درست مثل ِ بقیه دوستام ، درست مثل ِ همه آدمهاااااا و یه سری کارهای دیگه که هیچ وقت بهت نگفتم و نمیگم ولی خودت میدونی و بدون که منم میدونم اما باور کن اون شب که تو چشات نگاه کردم و گفت خیلی دوست دارم اولین نفری بودی که از نزدیک این حرف رو واقعا بهش زدم و درست خودمی!

امیر ، اون اوائل که بلاگ مینوشتم و کاگر معدن برام کامنت میزاشت کلی حال میکردم با کامنتاش و به خودم میگفتم عجب جونور باهوش و جالبیه ، اون روزها دوستش داشتم اونجور که بقیه آدمها رو دوست داشتم ، با هم حرف میزدیم و می خندیدیم و همه پستها رو با هم مینوشتیم ، من تیتر میدادم و اون سر خط میداد و باز من کامل میکردم ، اون روزها دوستش داشتم مثل ِ بقیه آدمهایی که دوستش داشتم ، تا اینکه اولین قرار بلاگی رو با هم گذاشتیم ، قیافه اش بامزه بود ، هیکل درشت با کفشهای کوچیک ، همون نگاه اول ازش بیشتر خوشم آمد ، حس کردم بی ریاست ، با هم رفتیم کافه بلاگ و قهوه ترک خوردیم و کلی حرف زدیم و یه چیزی غلط پلوط از زبون حسنی نوشتیم و زیرش امضاء کردیم karegar,aidin21.persianblog !! اون شب وقتی میخاستم بخوابم برای اولین بار حس کردم که دارم یه کسی رو یه جور دیگه دوست می دارم ، یه جوری که با بقیه دوست داشتنها برام خیلی فرق میکرد !

اما الان اینا رو مینویسم که خودم بدونم که با دوک مح3ن خداحافظی میکنم ، اگه ندونم حالم بدتر میشه ، که خاتمه بدم به این رفتار کج دار و مریضی که سه ماه ِ با هم شروع کردیم ، دوک مح3نی که من میشناختم باهوش بود ، جالب بود ، چشمهاش داشت سعی میکرد بر خلاف آدمهای دیگه فقط و فقط نوک دماغش رو نبینه ، ولی مرد ، کشتنش:(

با قدرت الکامنتم ، دوک مح3نم ، طبقه کارگرو ....کلی خاطره دارم ، خیلی زیاد ...

مح3ن رو میبخشم و حتی دوستش دارم مثل ِ آدمهای دیگه اما دوک مح3ن رو هیچ وقت نه ، چون باعث شد برا مدت هر چند کوتاه گول بخورم و فک کنم میشه آدمها رو جور دیگه هم دوست داشت .

اکنون ساعت وداع رسیده است

بسلامت باش آقای دوک ِ قدر قدرت الکامنت

تو بدترین آنها که دیده ام نیستی

چو تقریبا یک انسانی به هنگام مستی

بدیهی است که نمی توانست برجای ماند پیمان دوستی

مستی میپرد و زندگی روزانه فرا میرسد و باز میپرسی که

(( ...تو کی هستی...))

اگه تو این بلاگستان یکی باشه که دلم براش قیلی ویلی بره ، اگه یه نفر باشه که اگه یه روز چراغش رو روشن نبینم که کنارش نوشته invesibel ! حس کنم یه تختم کمه ! همین پسره است و بس ، اگه برای اولین بار حس کردم چشمهایی کسی بهم دروغ نمیگن ، اگه حس کردم میشه کسی رو دوست داشت ، مدیونه این پسرم

يک شنبه ۱۷ اسفند ۸۲ :(

امیر کاش اینجا بودی و مینشستیم رو همون نیمکت چوبیه ، همون گوشه پارک که هیچکس نبود و درست مثل همون دفعه قبل که سر همو گول مالوندیم و بعدش خودمون هم باور کردیم با هم حرف میزدیم ، اونوقت دیگه اینا رو نمینوشتم مگه نه؟

(بدون عنوان)

آیدین — Tue, 17 Aug 2004 00:54:00 GMT

بیا که رونق این کارخانه کم نشود به زهد همچو تویی یا به فسق همجو منی

در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد چون عموما عادت دارند این دردهای باور نکردنی را جزء اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خود خودشان سعی میکنند آن را با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند....

کتاب کوری اینجوری شروع میشه:

وقتی میتوانی ببینی ، نگاه کن

وقتی می توانی نگاه کنی ، رعایت کن

نمیدونم الان چرا بازم دلم خواست بخونمش ، حالا بگذریم میدونی امروز واقعا روز مسخرهء افتضاح و بی ربطی بود ، جدی میگم! از اول صبح یه همچی حسی داشتم بهش ، کلی کار ریخته بود سرم و من درگیر این حس لعنتی بودم ، از این طرف هم یه الاغی novel 3/1 سفارش داده بود از 1 تا 11 همینجوری زل زده بودم به کامپیوتر و داشتم داون لود میکردم ، به امیر سر ظهری گفتم بدجور دپرسم ، گفت ماه به زمین نزدیک شده هممون اینجورن ، یه دونه از این شکلک سبزا براش فرستادم و دیگه حرفی نزدیم ، آخه دیگه اینقده با هم کاسه کوزه یکی شدیم که همدیگه رو بدون حرف زدن هم میفهمیم، این خیلی خوبه ، اینو مطمئنم که برای درک شدن نیازی به توضیح نیست ، درک شدن و دوست داشتن یه حس دو طرفه است که هیچ واسطه ای رو قبول نمیکنه و تا دو طرفه هم نشه امکان وجود نداره ، حالا از اینا بگذریم الان که دارم فک میکنم میبینم که این اتفاق امروز نباید اتفاق میوفتاد! اصلا بیا بندازیمش به گردن این روز لعنتی! ولی بدون و روش فک کن که یه سوء تفاهم دو طرفه بوده و هردومون مقصریم و هر سوء تفاهمی اگه حسن نیت باشه برطرف شدنیه و باز من اگه در خلوت دلم میتونم از یک خطای صمیمانه پشیمان باشم دیگر موظف نیستم از آن عذرخواهی کنم که این قلب ِ منه که با درد خودش تنها مونده و سرگرم گفتگو باهاشه در تنهایی و خاموشی...

اممم یادته همیشه بهم میگفتی بهم بگو چته؟ میگفتی آخه من که مثه بقیه نیستم ، من میفهمم و من در جوابش از این شکلک خنده ها برات میفرستادم و تو کلی شاکی میشدی؟ ...میدونی دست خودم نیست ، زخم زیاد خوردم ، و دیگه دست خودم نیست ، به جد معتقدم که در زمینه درد و رنج هیچ همبستگی ممکن نیست ! اگه بیایی مشکلاتت رو به کسی بگی ، شاید در اون لحظه باهات همدردی کنه و حس کنی که داری راحت میشی ولی چون یه انسانه ! یه روزی همین مشکلاتی رو که فک میکردی برای سبک شدنت داری براش میگی رو میکوبه تو سرت! اینه که دوست ندارم این زخمهایی که تو زندگی هست رو به کسی بگم ، چون باعث میشه بعدها از کسی که دوستش دارم دلخور بشم و ....البته دقیقا منظورم این نیست که همه اینجورن ها ولی من محض ِ احتیاط اینجوری برخورد میکنم!!! اما ببین رفیق! این هیچ ربطی به اینکه ما باید تحمل شنیدن حرفهای دیگران رو داشته باشیم نداره ، ما اون روز 4 ساعت تمام با هم راه رفتیم و در موردش حرف زدیم ، اما تو صورت مسئله رو پاک کردی، البته اینا حرفیه که به عنوان یه دوست که دوست داره بهت میزنم و تو حق داری هرجور که دلت میخواهد برداشت کنی ، اما باور کن وقتی حرفی رو می زنیم و امکان شنیدن جوابش رو از طرف مقابل میگیریم دچار توهم میشیم چون ناخود آگاه جواب اون رو خودمون میدیم! چه بسا بدتر از اونی که هست( حداقل من اینطوری فک میکنم الان!) و این باعث ِ درک نشدن و بالطبع نارحتی بیشتر میشه ، من فک میکنم مهمترین کار اینه که آستانه تحمل ِ خودمون رو بالا ببریم و درکنارش سعی کنیم یاد بگیریم که خیلی راحت از کنار چیزهای ناخوشایندی که بهمون میگن رد بشیم ، یادته اون روز برات مثال زدم که تو امریکا بیست میلیون از تی شرتی فروش رفته که روش نوشته : ببخشید رئیس جمهور من احمق است ، من به او رای نداده ام!...روش بازم فک کن ، شاید به نظرت کوته فکرانه بیاد ولی به نظر من نشونگر ِ یه جزءِ از کل ، همه بدبختی ما به این بر میگرده که آستانه تحمولمون خیلی پائینه و اینم از اونجا نشات میگیره که تو مملکت بدبخت ما همه چی مقدسه! رهبر مقدسه ، مجلس مقدسه ، دولت مقدسه ، مقدسه ، مقدسه ،مقدسه ....هر کی از راه میرسه و تا تقی به توقی میخوره یه دایره میکشه دور خودش و میگه این محیط ِ مقدس ِ منه ! فقط منم که راست میگم! فقط منم که حقیقتم ،درست مثل ِ دایره ای که حاکمانمون ما رو توش محاط کردن و اسمش رو گذاشتن ایران ِ اسلامی و فقط و فقط خودشونن که راست میگن! خودشونن که حقیقتن و هر موجی ، هر صدایی ، هر نوشته ای که بخواهد واردش بشه تهاجم فرهنگیه ، صدای ِ مسمومه ، دشمنه ....! نتیجه اش این شده که مردمانمون هم هر کدوم یه دایره تقدس دور خودشون کشیدن و فقط و فقط دور دایره خودشون دور میزنن و دور میزنن و دور میزنن ....بدون ِ هیچ تعاملی ، بدون هیچ تحملی فقط و فقط دور میزنن ، خودشون میگن و خودشون میشنون و خودشون تایید میکنن و بدتر اینکه آخر سر باور میکنن...رفیق باور کن هیچ مقدسی وجود نداره جز حق آزادی بیان برا طرف مقابل ، حق ِ روح ِ آزاد ، حق اظهار نظر .....

زندگی با آدمهای دیگر مشکل نیست ، درک کردنشون مشکله

....و من بغض گلویم را میگیرد ، احساس تلخی دارم ، سنگینی غربت مینشند روی دلم ، دلم میخواهد از رویا دل بکنم ، نمیتوانم ، بودنش را نمیخواهم ، نبودنش را هم ...

افسوس بر دل امیدوار ما....:(

(بدون عنوان)

آیدین — Mon, 09 Aug 2004 01:29:00 GMT

بادمجان ِ مردمی!

نهم آپریل 2004 ، تاریخ همینی که هست ناراحتی ترجمه اش کن!

چطوری رفیق؟ قبول که مدتی است که کم لطف شدم ولی در مورد من و تو این کم لطفی فقط و فقط در مورد همین دو (کِلکِ ) نامه است وگرنه متاسفانه ناچاریم همدیگه رو تا پایان عمر بعنوان دوست تحمل کنیم ، کار خداست دیگه!

حالا تو هم هی همش بگو نامه نامه نامه ! مثل اینکه توی نامه حلوا خیرات میکنند ، بفرمایید اینم نامه تو که میدونی دست به قلم بردن برای من مثل دست به طپانچه بردن رینگو است وقتی طرف مزه میپرونه و مایه نشون میده! حالا هم که دارم برات نامه مینویسم نه اینکه خبری باشه و و بخاطر تو باشه که دارم مینویسم! نه آقا جان ! بخاطر خودم هست که بیش از اینها که عاشق بودی! هر وقت میومدم به بلاگت از خنده روده بر میشدم و به روح پرفتوح هر چه مشهدی شمع دزده کلی صلوات خیرات میکردم! اما این چند مدت اخیر دیگه حوصله ام رو سر بردی! هر چقدر هم بگی که فلان و بیسار نمیشه که نمیشه و در حقیقت در ما فرو نمیره! که الحق نوشته هات تومنی صد تومن با قبل فرق کرده! رفیق باید کاری کنی کارستان و بالکل از این عوالم بیرون بیایی! هر چند من خودم در این کارهای عاشقی ماشقی تخصص ندارم و درست مثه این بچه مهدکودکیها میمونم که همه رو به یه چشم میبینن و قصدشون فقط خنده وشادیه و بعضی وقتها هم اگه دخترک خوشفی به تورشون خورد به حکم غریزه ماشین کوکیشون رو بهش غرض میدن! و درست شدم بنده به به گوی خداوند با این چیزهایی که آفریده و هی آبه که از لب و لوچه ما آویزونه! و هر از چندی هم که کفم حسابی میزنه بالا میرم از این مجلات زن روز میخرم و هی صفحاتش رو از اول به آخر و از آخر به اول هی ورق میزنمو جدولش رو غلط حل میکنم و بعد با حرص و غیض تمام به گوشه ای پرتش میکنم و هر چه لعنت هست میفرستم به این چلقوزهایی که هر روز زن شب میگیرند و جدولش رو درس حل میکنن!! ….اما خوب به هر حال مهم نیست ، بالاخره ما هم برای خود مردمانی هستیم!

…..الان که دارم سر و ته نامه رو میخونم بشدت تمام دارم فکر میکنم که چطور شد که سطور بالایی به این سطور پائینی منتهی شد!!

اما خوب مهم نیس!! مهم این بود که میخاستم چیزی بنویسم که برا تو باشه که شد!...آهااا تا یادم نرفته …ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــلام!

زیاده قربانت میرم

کسی که همیشه به دوستیش با تو افتخار میکنه

آیدین

داش علی تو این مدتی که بلاگ نوشتم ، با خیلیها آشنا شدم ، شاید بشه گفت کلی تجربه در زمینه روابط با آدمها کسب کردم و شایدم مهمتر از همه این که نقاط ضعف و قدرت خودم رو خیلی بیشتر از قبل فهمیدم ، ولی باید اعتراف کنم که بین همه این آدمها بیشتر از همه حداقل در روش و منش بلاگ نویسی و توانایی باقی موندن در محیط مسموم ِ اینجا از تو چیز یاد گرفتم! ...شاید باورت نشه ولی من بیشتر از اونی که فکر میکنی برات احترام قائلم ، نشون به اون نشون که خیلی از اون شبهایی که تا 4 و 5 بیدار مونده بودم چون میدونستم همیشه 5صبح آن لاین میشی بیدار مونده بودم تا با تو چت کنم ، همیشه چتهای ما بهترین گپ زدنهای اینترنتی بوده بی هیچ شک و تردیدی ، اینکه من بیام به تو بگم دلم گرفته! و تو بگی دهههه باز چرا و من بگم نمیدنم ، دلم میخاد بمیرم! و تو باز بگی زکی سه! این که قدیمیه!!!.:)) جدی جدی این عاقلانه ترین جوابی که میشه به این حرف زد! حالا مثلا تصور کن من به یه دختره جینگولی این حرف رو بزنم!

آیدین: من دلم گرفته!

دختر جینگول: وای آیدینی جونم ، چرا دل مهربون و قشنگِ تو گرفته ؟!دلیلش چیه؟!

آیدین: حالا بی خیال ! تو چطوری؟ خوبی؟ و.....

دو دقیقه بعد....

دخترجینگول!: آیدین...:(...:((..8-| ..آیدین من دلم گرفته!!!

...رفیق ما دیگه الان تو سنی هستیم که دقیقا میفهمیم که طرف مقابل داره انتقاد میکنه ، یا نصیحت! یا مسخره و حتی به فکر خودش البته توهین! حالا به دلایلی ...حداقل من اینطوری فک میکنم که دقیقا درک میکنم طرف مقابل چی داره میگه هر چند به روش نمیارم ...اما اینکه عکس العملی نشون ندم ، اینکه زیاد درگیر نشم و بلاگم جایی باشه که هر وقت دلم خاست بیام توش چیزی بنویسم ، همه اینا رو از تو یاد گرفتم ،علی الان دیگه خیلی خیلی کمتر از قبل بلاگ میخونم خیلی کمتر از قبل کامنت میزارم ،همیشه این حرفت تو گوشمه که وقتت رو با کامت گذاشتن برا هر کسی تلف نکن و....جدی جدی میگم خیلی باحالی ..هنوزم میگم حرف زدن و چت کردن با تو برام کلی انرژی زاست ،،من و تو جفتمون پشت نقاب طنز زندگی باشکوهی داریم ، جدی میگم و حداقل خودم بهش مطمئنم که افق دیدمون خیلی خیلی بزرگتر از این آدمهایی که فک میکنن از دماغ فیل افتادن! آدمهایی که حتی ظرفیت اینکه زیادی تحویلشون بگیری رو ندارن! میدونی دنیاشون حتی ظرفیت خودشون رو هم نداره!...من الان اگه بخواهم بنویسیم در مورد تو و خودم شونصد صفحه هم بنویسم تموم شدنی نیس ولی خوب حیف که معذوریت پست بلاگی نمیزاره!! و فقط به همین اکتفا میکنم که کلی باهات حال میکنم ، با خودت با بلاگت ، با چتهایی که میکنیم ، با همه بلاگهایی که با هم نوشتیم و همه شخصیتهایی که خلق کردیم ، با پت و مت، با ام الاشرار و ماری جوانا با روانی ، با محور شرارت با جـــوادهـــا )که هر کی بهم بگه بلاگ چیه بهش فوری اونو نشون میدم و از نگاه عاقل اندر صفیحش حال میکنم( ، با رفقات ، با اسکیزوفرنی که هنوزم که هنوزه فک میکنم شاهکار وبلاگ نویسیه و با پرفسور و اکسپیرینسش و طرحاش ، حاج امیر و حتی با شماتیک، مسعود قرقی و اقدس طلایی و ... و دیگه و دیگه و دیگه !

اين جواب ارشد بياد يه چهار ليتری بزنيم آقا بدجور دلتنگتونيم ...مخلص!

(بدون عنوان)

آیدین — Fri, 06 Aug 2004 23:53:00 GMT

_{^{آناهـیـتـا}}

با بهترین سلامهااا

دوست عزیزم میدانم که میدانی من هر روز شما را بیش از پیش دوست میدارم و این تقریبا غیر ممکن است ! با این حال اخیرا مدتی است چند اعمال و رفتار شما به روال گذشته !! برای ما غیر قابل درک شده و به هیچ وجه من الوجوه این حقیر سراپاتقصیر سر از نوشته جات شما در نمی آورم ! گاه از معشوق سابق خود آنچنان تعریف میکنی که ما هی خدای خود را با خدای شما قاطی میکنیم! و گاه آنچنان بر زمینش میکوبید که حتی من هم ! نفرتی غیر قابل وصف نسبت به او در خود حس میکنم! مخلص کلام اینکه رفتاری که از جنابعالی صادر میشود بنده را مصمم نموده یک چک آپ کامل ! از تو بنمایم ، لطفا اگر زحمت نمیشود چیزهایی را که لازم دارم برایم بفرست:

الکتروکاردیو گرافی از مخت ( ببینم چطور کار میکند!)

نوار قلبت( ببینم باز چقدر عاشق شده ای )!

دور گردن ( محاسبه گردن کلفتی ات) !

دور کمر ( ببینم از عشق آن معشوقه های قدیم در چه فرمی هستی)!!

دور …(….) !!!!

و خلاصه نوار چشمت ( ببینم چرا اینقدر ما را ریز میبنی و …)!

….و بیش از این فعلا وقتت را نمیگیرم و کماکان به ونوس میسپارمت!

بدیهایم را در دنیای پاک و با صفایت محو کن

آیدین ِ تو

پ ن 1 : آناهیتا یکی از دوست داشتنی ترین آدمهایی که تا بحال دیدم…

پ ن 2 :

خیلی دلم میخاست بعد از مدتها که میخام برات نامه بنویسم یه چیزی در خور تو برات بنویسم ولی لعنت به این روزها که حتی فرصت فکر کردن رو هم ندارم اما جای ناراحتی نیست که تو جزو معدود کسانی هستی که برای دوستی همیشگی انتخاب کرده ام و ما بسیا ر بسیار وقت خواهیم داشت..!

پ ن 3 :….( دیگه از این جا به بعد فقط برا خودت!)

میگن در ایران باستان وقتی دو نفر برای باده گساری می نشستند یکی از آنها به عنوان شهریار شب برگزیده میشد ، این شخص معمولا کسی بود که دیگری رو دعوت میکرد و انتخاب مسیر مکالمه با شهریا شب بود ، اگر در اولین لیوان بیشتر آب میریخت تا شراب معنایش آن بود که قرار است درباره مسائل جدی صحبت کنند ، اگر از هر دو به انداره مساوی میریخت معنایش آن بود که هم از مسائل جدی و هم از چیزهای دلپذیر صحبت کنند و اگر لیوان را پر از شراب میکرد و فقط چند قطره آب در آن میریخت به این معنا بود که شبی راحت و دلپذیر در پیش دارند …ولی اینها برای من در برابر تو بی معنی است که تو هم شرابی و هم شهریار شب و با تو فقط برایم مهم باده نوشی و مستی است و با هر پیاله ای که میخواهد باشد باشد! و باز اینکه چیزهایی که الان میخواهم برایت بنویسم نه اینکه فکر کنی به خودم اجازه داده ام که به تو چیزی بگویم یا خدای نکرده نسخه ای بپیچم که هم چند سالی ازتو کوچکترم( هم سنی و هم عقلی!) و هم اینکه اهل این کارها نیستم که فقط و فقط من در برابر وجود نازنینی مثل تو نیاز به حرف زدن دارم ، آنهام حرف زدن بی انتها و اینها همه بهانه است!

پ ن 4 :

داستان عشق یک افسانه نبود بیش لیک هر کسی طور دیگر گوید این افسانه را

...سودا همچون خواننده اول اوپرا بود که پس از خواندن قطعه بلند آواز خود ، با دست های یازیده می آید و به تماشاگرانش کرنش میکند ، ولی سودای آناهیتا چنان مینمود که نمیداند تماشاگرانی هم هستند ….تنها برای خود بازی میکرد..

ميدونی به نظر من اینکه آدم کسی رو بخواهد که همیشه مال خودش باشه بالکل غلطه! که همچو کسی اگر هم وجود داشته باشد دیگر اصلا آدم نیست! چون ما می توانیم هر چیزی رو که داریم به کسی که دوست داریم ببخشیم ، همه چیزمون رو ولی روح آزادمون رو نه ، چون روحِ آزاد از آن ما نیست ، این ماییم که از آن ِ روح ِ آزادیم و هیچ کسی حق ندارد که روح دیگری را در پای خود و یا روح خود را در پای دیگری قربانی کند این بزرگترین جنایت است!

و در طرز فکری که میکوشد برای تصاحب کسی که دوستش دارد به کمال اینگونه است که بگویی دنیای خود را همانجا بگذار ! بیندازش دور و به دنیای من بیا!! مال من شو! فقط مرا دوست داشته باش! فقط مـــــــــــــــــــن را! و فراموش میکند تمام حق را! و تمام حرف بر سر حقی است که روح زنده به آن مکلف است : حق دگرگونی!

آیا به نظرت عادلانه نمی آید که برای طرف مقابل این آزادی را قائل باشیم که هر گاه ببینیم به قدر کافی هوا ندارد پنجره را و حتی کمی در را باز کند؟ …پیوند دو تن ، دوستی میان دو تن نباید که به زنجیر کشیدن دو گانه باشد ، باید یک شکفتگی دو گانه باشد…

به قول رومن رولان در این بهترین تصویرش از زندگی :

زندگی موستانی است که زن و شوهر به اشتراک از آن بهره برداری میکنند ، با هم میکارند و انگورش را میچینند ، اما مجبور نیستند که شرابش را همیشه دو تایی با هم بخورند ، خوش محضری و لطف دو جانبه آن ها را بر آن میدارد که خوشه لذتی به هم بدهند و یا از هم بخواهند و هر کدام بی سر و صدا میگذارد که دیگری خوشه های هم از جای دیگر بچیند!

و فراموش کنیم مکتب قدیمیه : بیاید مزاحم یکدیگر باشیم!

و از کسی توقع چیزی را نداشته باشیم که نمیتواند بدهد

راستی و وفاداری!

(بدون عنوان)

آیدین — Tue, 03 Aug 2004 13:43:00 GMT

Aidin mail merge Wizard

هر چند دلمون بدجور گرفته ولی...

چون یه مدت نبودیم و برای یه سری از دوستان حسابی دلمون

تنگ شده ، به زودی اینجا رو با نامه هایی کاملا خصوصی!! که

در همین وب خودمون براشون مینویسیم منفجر خواهیم کرد!

به زودی ...!

(بدون عنوان)

آیدین — Sun, 01 Aug 2004 21:13:00 GMT

آسمان پنجره ابريست

اگر خدایی ، بنده لازم داری

اگر پادشاهی ، رعیت لازم داری

دیگر در این شهر زنده ای باقی نمانده است

پس چه میخاهی؟

----------------------------

یــــــــــــاور؟؟

(بدون عنوان)

آیدین — Sat, 31 Jul 2004 14:44:00 GMT

درکش زبان...

احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودیشــان کردم سـوال صبحدم ازپــیر می فروش

گفتا نه گفتنی است سخن گرچه محرمی درکش زبان وپـرده نگه دار و می بنوش